İzmir'de değişik işçi gruplarında işe gelmeme (absenteizm) durumuyla ilgili etkenler üzerinde bir araştırma

Endüstride, iş günü kayıplarına neden olan, hastalığa bağlı ve hastalık dışı işe gelmeme durumlarında, bazı mediko sosyal ve kişisel faktörlerin etkisi olduğu varsayımından hareket edilerek, İzmir'de iki endüstri kuruluşunda konunun araştırılması uygun görüldü. Biri devlet kuruluşu olan bir tütün fabrikasında (564 işçi), diğeri özel sektörde işletilen bir boya fabrikasında (174 işçi) üretimde çalışanlarda rasgele örnekleme ve anket-mülakat yöntemiyle bazı özelliklerin saptanması; daha sonra fabrika ve sigorta kayıtlarından devamsızlık durumlarının çıkartılıp, hastalık durumlarının araştırılması yöntemiyle, inceleme yürütüldü.Bulgulara göre, işçileri üzerinde daha iyi bir sağlık denetimi kurmuş olan boya fabrikasında, kişi başına düşen yıllık ortalama hastalık günleri ve ortalama devamsızlık olayları, tütün fabrikasından düşüktü. Devamsızlık ve hastalığa bağlı yıllık iş günü kaybı hızı da, Boya fabrikasında %6.8, Tütünde %8.8 bulundu.Her iki fabrikada da, ayrı nitelikteki grupların benzer şekilde farklı devamsızlık yapıları olduğu görüldü. Cinsiyetin, medeni durumun, yaşın, çalışma yıllarının, işe gelirken yolda geçen sürenin, evi kira ya da kendisine ait olmanın, gelir durumunun, işini sevmenin, 0-6 yaş grubu çocuğu olmanın, çalışma biçimi ve kişilik yapısının devamsızlıkla direk ilişkileri olduğu görüldü. Bunlar arasında, yaş ve işte geçen sürenin erkeklerdeki, 0-6 yaş grubu çocuk sayısının kadınlardaki, yolda geçen sürenin her iki cinsteki etkileri regresyon analizleriyle de doğrulandı.Devamsızlığa neden olan hastalıklar, her iki fabrikada da en sık grip ve soğuk algınlığı olmak üzere, genel travmalar, iş kazaları , kas-kemik sistemi rahatsızlıkları, sindirim sistemi hastalıkları ve kadınlarda gebelik ve doğum olarak belirdi.Alınan sonuçların muhtemel nedenleri tartışıldı ve genel olarak devamsızlıkları daha da azaltmada, işyeri içinde ve örgütler arasında alınabilecek önlemler üzerinde duruldu.