Kırk yaş üzerindeki normal populasyonda periferik retina dejeneresanslarında sübjektif ve objektif klinik değerlendirmeler

Yaşlılıkta,retina sinirsel elemanları vasküler skleroza bağlı oluşan trofik değişikliklerden zarar görür ve bu bozuk zeminde oluşan dejeneratif lezyonlardan bazıları kötü bir prognoza sahiptir.Ancak erken tanı ve koruyucu tedavi körlük riskini önemli ölçülde azaltmaktadır.1981-1982 yılları arasındaki 15 aylık sürede,değişik zamanlarda polikliniğimize başvuran ve yakınması olan ya da olmayan 107 kişi incelenmiş Bunların 60 tanesi normal olup 47'sinde değişik tip ve sayıda P.R.D. bulunuyordu.Dolayısıyla bazı hastaların birden fazla sayıda dejeneresans göstermeleri nedeniyle toplam P.R.D. sayısı 57 oluyordu.Hastaların ortalama yaşı 57,5 olup (40 yaş ve üzeri),bunların 73'ü kadın 34'ü erkek idi.Hastalara rutin göz muayenesine ilaveten 3 aynalı kontaktlens ile biomikroskobi yapıldı ve retina periferisi incelendi.Muayeneler sonucunda saptanan dejeneresanslar 4 gruba ayrıldı.İnsidansı en düşük olan,kaldırım taşı dejeneresans,en yüksek olan ise,pigmenter dejeneresanslar idi.Bu dejenersansların çoğu orta yaşlarda pik yaptıklarından,40 yaş ve üzerindeki popülasyondan bir örnek sunan çalışmamızda,insidanslar göreceli olarak yaş ile azalıyor gibidir.Kaldırım taşı dejeneresans dışında hiç birisi cinsiyet ayırımı göstermezler.Latis ve kaldırım taşı dejenersanslarda kırma kusurlarıyla herhangi bir ilişki saptanmadığı halde,kistik ve pigmenter olanlarda miyopik olmayan tarafa kayma rapor edilmiştir.Yakınma ile olan ilişkinin değerlendirilmesi sonucunda ortaya çıkan gerçek,40 yaş üzerindeki her hastanın rutin göz muayenesine ilaveten fundus periferisinin de incelenme zorunluluğunun doğmasıdır.