Farklı preparasyon tasarımlarının üst küçük azı parsiyel venerlerin kırılma dayanımına etkisi

Hastaların giderek artan estetik beklentileri, parsiyel vener gibi minimal invaziv tedavi uygulamalarını artırmıştır. Bu restorasyonların ön dişlerde başarılı olduğu bilinse de gülümseme alanında yer alan ancak daha yüksek oklüzal kuvvetlere maruz kalan küçük azı dişlerdeki kullanımı hala tartışmalıdır. Bu çalışma, farklı preparasyon tasarımlarının üst küçük azı dişlerine uygulanan parsiyel venerlerin kırılma dayanımını nasıl etkilediğini değerlendirmektedir. Bu amaçla, çürüksüz 50 küçük azı dişi, her biri 10 örnekten oluşan beş gruba ayrıldı: Grup 1'e preparasyon uygulanmadı. Grup 2, bukkal yüzü tamamen içerisine alacak ve bukkal tüberkül tepesini 1 mm aşarak chamfer basamak ile sonlanacak şekilde prepare edildi. Grup 3, bukkal yüzü tamamen içerisine alacak ve bukkal tüberkülün palatinal eğiminin, santral sulkusa kadar olan kısmının 1⁄2'sini kapsayarak chamfer basamak ile sonlanacak şekilde prepare edildi. Grup 4, bukkal yüzü tamamen içerisine alacak ve bukkal tüberkülün palatinal eğimini tamamen kapsayarak santral sulkus içerisinde chamfer basamak ile sonlanacak şekilde prepare edildi. Grup 5, bukkal yüz ile bukkal tüberkülün palatinal eğimini tamamen içerisine alacak ve santral sulkustan palatinal tüberkülün bukkal eğiminin yarısına kadar olan kısmı kapsayarak chamfer basamak ile sonlanacak şekilde prepare edildi. Dijital tarama ve tasarımdan sonra bilgisayar destekli olarak lityum disilikat ile güçlendirilmiş cam seramikten imal edilen venerler, ışıkla sertleşen rezin siman ile yapıştırıldı. Örnekler, termal siklus uygulandıktan sonra kırıldı ve kırılma dayanımları hesaplandı. Restorasyonların kırılma dayanımları ve başarısızlık tipleri istatistiksel olarak analiz edildi. Ortalama kırılma dayanımı değerleri, Grup 1, Grup 2, Grup 3, Grup 4 ve Grup 5 için sırasıyla 647,07, 424,59, 425,37, 346,88 ve 444.85 N olarak hesaplandı. Test ve kontrol grupları arasında kırılma dayanımı açısından anlamlı farklar gözlemlenmiş (p<0,05) olmakla birlikte test grupları arasındaki fark anlamlı bulunmadı. (p>0,05) Ayrıca, preparasyon tasarımlarının restorasyonların başarısızlık tipleri üzerinde anlamlı bir etkisi bulunmadı. Lityum disilikat ile güçlendirilmiş parsiyel venerler küçük azı dişlerinde, preparasyon tasarımına bakılmaksızın preparasyon uygulanmayan dişlere göre daha düşük kırılma dayanımına sahiptir.Vener preparasyon tasarımı küçük azı dişlerinde konservatif yaklaşım göz önünde bulundurularak planlanabilir.

Increasing aesthetic expectations have led to a rise in minimally invasive treatments like partial laminate veneers. While these restorations succeed in anterior, their use in posterior teeth, which are part of the smile but are exposed to higher occlusal loads, remains questionable. Current study evaluates the influence of the preparation design on the fracture strength of maxillary bicuspids restored with partial laminate veneers. Fifty sound bicuspids were divided into five groups of 10 specimens each: Group 1 (non-prepared), Group 2 (1 mm occlusal overlap), Group 3 (occlusal overlap extending to the middle of the buccal cusp tip and central groove), Group 4 (occlusal overlap extending to the central groove) and Group 5 (occlusal overlap extending to the middle of the central groove and palatal cusp tip). Prepared specimens were scaned, veneers were designed digitally and were fabricated with lithium disilicate glass-ceramic and cemented with light-cure resin cement. The specimens were then thermally cycled, loaded to fracture, and statistically analyzed for strength and failure modes. Mean fracture strength values were found as 647.07, 424.59, 425.37, 346.88, and 444.85Ns for Groups 1, 2, 3, 4 and 5 respectively. Significant differences in fracture strength were observed between the test and the control groups (p<0.05) but not among the test groups. (p>0.05) Additionally, no significant effect of preparation designs on failure types was observed. Lithium disilicate partial veneers in bicuspids demonstrated lower fracture strength than intact teeth, irrespective of preparation design. When required, preparation design can be planned according to conservative considerations in bicuspids.