Obsesif kompulsif bozukluk hastalarında bilişsel davranışçı grup terapisinin uzun dönemde semptom şiddeti, sosyal ve nörobilişsel işlevlerle ilişkisi

Bilişsel Davranışçı Terapinin Obsesif Kompulsif Bozukluk (OKB) tedavisinde etkili bir yöntem olduğuna dair güçlü kanıtlar bulunmakla birlikte uzun dönemde etkinliği hakkında veriler sınırlıdır. Bu çalışmada, OKB tanılı bireylerde Bilişsel Davranışçı Grup Terapisinin (BDGT) uzun dönemde semptom şiddeti, sosyal ve nörobilişsel işlevler üzerine etkisinin araştırılması amaçlanmıştır. Çalışmanın diğer amacı, BDGT’yi tamamlayan ve tamamlamayan OKB hastalarında BDGT’nin uzun dönemdeki etkilerinin karşılaştırılmasıdır. Araştırma, 2018 yılında tamamlanan ve 37 hastanın dahil olduğu tez çalışmasının uzun dönem takip verilerini içermektedir. BGDT’yi tamamlayan gruptan 13, tamamlamayan gruptan sekiz olmak üzere 21 katılımcı terapiden altı yıl sonra tekrar değerlendirilmiştir. Katılımcılara Yale Brown Obsesyon Kompulsiyon Ölçeği (YBOKÖ), Beck Depresyon Envanteri (BDE), Obsesif Kompulsif Envanteri-Revize (OKE-R), Obsesif İnanışlar Ölçeği-44 (OİÖ-44), Kısa Form-36, Otizm Spektrum Anketi, Rey İşitsel Sözel Öğrenme Testi, Wisconsin Kart Eşleme Testi, İz Sürme Testi, Stroop Testi ve Gözlerden Zihin Okuma Testi uygulanmıştır. Sonuçlar önceki çalışmanın verileriyle karşılaştırılmıştır. BDGT’yi tamamlayan grubun terapiden önce (T0), terapiyi tamamladıktan sonra (T1) ve terapiden altı yıl sonra (T2) YBOKÖ ve BDE puanlarında, OKE-R’nin biriktirme, kontrol etme, obsesyonlar ve temizlik alt ölçek puanlarında, OİÖ-44’ün sorumluluk/tehlike beklentisi ve önem verme/düşünceleri kontrol etme alt ölçek puanlarındaki değişim istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur. Sosyal ve nörobilişsel testlerinde ise değişim saptanmamıştır. BDGT’yi tamamlayan ve tamamlamayan grupların T0 ve T2’de klinik değerlendirme ölçekleri karşılaştırıldığında, ölçek puanlarındaki değişim benzer bulunmuştur. Sosyal ve nörobilişsel testleri karşılaştırıldığında ise ölçüm zamanlarında gruplar arası anlamlı fark saptanmamıştır. Bulgular, OKB hastalarında BDGT sonrası tedavi kazanımlarının uzun dönemde korunduğunu göstermektedir. BDGT’yi tamamlamayan grupta da klinik olarak anlamlı iyileşmelerin olması ve bu grubun yüksek oranda ilaç kullanmaya devam etmesi, OKB hastalarında herhangi bir tedavi stratejisine uzun süreli devam etmenin olumlu sonuçlarla ilişkili olabileceğini düşündürmektedir. Test sonuçlarından elde edilen bulgular ise BDGT’nin uzun dönemde sosyal ve nörobilişsel işlevler üzerine etkisinin olmadığını göstermektedir.

There is strong evidence that Cognitive Behavioral Therapy (CBT) is an effective treatment for Obsessive-Compulsive Disorder (OCD); however, data regarding its long-term efficacy remain limited. This study aimed to investigate the long-term effects of Cognitive Behavioral Group Therapy (CBGT) on symptom severity, social and neurocognitive functions in individuals diagnosed with OCD. Another aim of the study was to compare the long-term effects of CBGT in OCD patients who completed and those who did not complete the therapy. The study includes long-term follow-up data from a thesis completed in 2018 involving 37 patients. Twenty-one participants, 13 from the group who completed CBGT and eight from the group who did not, were re-evaluated six years after therapy. Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale (YBOCS), Beck Depression Inventory (BDI), Obsessive Compulsive Inventory-Revised (OCI-R), Obsessive Beliefs Questionnaire-44 (OBQ-44), Short Form-36, Autism Spectrum Quotient, Rey Auditory Verbal Learning Test, Wisconsin Card Sorting Test, Trail Making Test, Stroop Test and Reading the Mind in the Eyes Test were administered to the participants. The results were compared with the data from the previous study. In the group who completed CBGT, the changes in YBOCS, BDI, OCI-R subscales (hoarding, checking, obsessing and washing), and OBQ-44 subscales (responsibility/threat estimation and importance/control of thoughts) scores before therapy (T0), after completing therapy (T1), and six years after therapy (T2) were found to be statistically significant. No changes were detected in social and neurocognitive tests. When the clinical assessment scales at T0 and T2 were compared between the groups who completed and did not complete CBGT, similar changes in scale scores were found. When social and neurocognitive tests were compared, no significant differences were found between the groups at the assessment time points. The findings indicate that treatment gains following CBGT are maintained in the long term in patients with OCD. The fact that there were clinically significant improvements in the group who did not complete CBGT and that this group had a continued high rate of medication use suggests that long-term continuation of any treatment strategy in patients with OCD may be associated with favorable outcomes. The findings from the test results indicate that CBGT has no long-term effect on social and neurocognitive functions.