Yazar "Mete, Nurengin" seçeneğine göre listele
Listeleniyor 1 - 3 / 3
Sayfa Başına Sonuç
Sıralama seçenekleri
Öğe Bazı zeytin çeşitlerinin döllenme biyolojisi üzerinde araştırmalar(Ege Üniversitesi, 2009) Mete, Nurengin; Mısırlı, AdaletBu çalışmada, 2007–2008 yıllarında Domat, Edincik su, Eşek zeytini (Ödemiş), Kilis yağlık, Samanlı, Uslu ve Arbequina çeşitlerinin döllenme biyolojileri incelenmiştir. Bu amaçla, serbest tozlanma, karşılıklı tozlama ve kendileme uygulamaları yapılarak, çeşitlerin kendine verimlilik durumu araştırılmış ve uygun tozlayıcıları tespit edilmiştir. Araştırma sonucunda, Arbequina, Edincik su ve Samanlı çeşitleri kendine verimli, Domat ve Uslu çeşitleri kısmen kendine verimli, Eşek zeytini (Ödemiş) ve Kilis yağlık çeşitleri ise kendine verimsiz olarak bulunmuştur. Çiçek tozlarının, canlılığı TTC ve FDA testleri ile, çimlenme oranları ise % 10 sakkaroz + % 1 agar, % 15 sakkaroz + % 1 agar, % 20 sakkaroz + % 1 agar ve % 15 sakkaroz + % 1 agar + 100 ppm H 3 BO 3 ortamlarında belirlenmiştir. İncelenen çeşitlerde, somaklanma, çiçeklenme ve meyve olum dönemlerini tespit etmek amacıyla fenolojik gözlemler de yapılmıştır.Öğe Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nde Zeytin Gen Kaynaklarının Araştırılması(Ege Üniversitesi, 2017) Karanfiloğlu, Hüseyin; Mete, Nurengin; Çetin, ÖznurÇalışma zeytinin ilk kültüre alındığı yerlerden birisi olarak kabul edilen Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nde yürütülmüştür. KKTC genelinde Yerli olarak isimlendirilen zeytin tipi yetiştirilmekle birlikte Girit zeytini başta olmak üzere bazı Türk zeytin çeşitleri de adada kısmen yayılım göstermiş durumdadır. Bu çalışmada zeytin yetiştiriciliği binlerce yıla dayanan bölgede doğal zeytin popülasyonları incelenmiştir. Bu kapsamda Girne, Karşıyaka, Lapta bölgelerinde 2016 yılı Ekim ayında 47 farklı tipte bazı pomolojik araştırmalar yapılmıştır. Çalışma neticesinde incelenen tiplerin yaş numunedeki yağ oranları % 1,00 ile % 26,28 arasında değişim göstermiştir. Bunların arasında yüksek oranda yağ içeriğine (>% 22) sahip 4 genotip belirlenmiştir. İncelenen genotiplerin meyve ağırlıkları ise 0,65 g ile 3,86 g arasında değişim göstermiştir. Meyve büyüklüğü 2,00 g’dan küçük olan 28 genotip, 2,00-4,00 g arası 19 genotip belirlenmiştir. Çalışmadan elde edilen bu sonuçlar bölge genelinde zeytin için iyi bir genetik varyasyon olduğunu göstermektedir. Gelecekte daha detaylı yapılacak çalışmalar ile sofralık ve yağlık yeni zeytin çeşitlerinin geliştirilmesi mümkün görülmektedir.Öğe Zeytinde genom haritasının oluşturulması ve meyve olgunlaşmasını kontrol eden genlerle ilişkili DNA markörlerinin saptanması(Ege Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, 2015) Mete, Nurengin; Mısırlı, Adalet; Tanyolaç, Muhammed BahattinBu çalışma ile zeytinde yüksek yoğunlukta linkage (bağlantı) gruplarının oluşturulması ve meyve olgunluğuna etki eden kantitatif özellik lokuslarının (QTL) belirlenmesi amaçlanmıştır. Buna yönelik olarak Memecik X Uslu zeytin melez popülasyonundan seçilen 92 F1 birey ve ebeveynlerle birlikte 94 genotipte SSR ve DArT-SNP markör analizleri yapılmıştır. Çalışmada, her iki çeşit içinde zeytinin haploid kromozom sayısı olan 23 adet linkage grubu elde edilmiştir. Bu grupların toplam uzunluğu Memecik çeşidinde 2921.9 cM, Uslu çeşidinde ise 2543.2 cM olarak saptanmıştır. Linkage gruplarının içerdiği toplam markör sayısı ve iki markör arası ortalama mesafe sırasıyla Memecik çeşidinde 2071 markör, 1.41 cM; Uslu çeşidinde ise 1836 markör ve 1.38 cM olarak belirlenmiştir. QTL analiz sonuçlarına göre zeytinde meyve olgunlaşmasına etkili olduğu düşünülen 39 aday QTL bölgesi belirlenmiştir (LOD>2). Bunların 21'i Memecik çeşidinde (LG2, LG21), 18'i ise Uslu çeşidinde (LG1, LG2, LG8, LG12, LG17) saptanmıştır. Sonuç olarak her iki genom haritasında toplam 3903 markör tespit edilmiş ve gelecekte yapılacak markör destekli seleksiyon (MAS) çalışmalarına zemin hazırlanmıştır.
